Soms word ik moe van de spirituele wereld.
Dan heeft iedereen weer een lage energie. Dan is er weer een magische poort die zorgt voor een hoger bewustzijn (die zal wel werken, want het gaat toch zó goed op aarde!). Dan is er weer een nieuwe trend die is gepikt uit het boeddhisme of een andere cultuur. Dan zijn er weer mediums die na drie maanden al honderden euro's durven te vragen, maar het natuurlijk niet voor het geld doen. Dan komt de druk er weer voor mensen om mee te doen aan tien cursussen voor het papiertje en niet eens voor de ervaringen. En vervolgens is het een mysterie waarom ze spiritueel niets (meer) voelen. Ik kan er moe van worden.
Om nog maar te zwijgen van de lichtwerkers die leven in licht en liefde. Begrijp me niet verkeerd: liefde is prachtig. Compassie is belangrijk. Maar waarom doen we alsof verdriet, boosheid, jaloezie of angst spirituele mislukkingen zijn? Ik zie mensen die koste wat kost positief willen blijven. Alles moet worden weggeademd, weggeheald of weggemanifesteerd. Alsof het ervaren van menselijke emoties betekent dat je "laag trilt".
Heerlijk moet het zijn om negatieve gevoelens niet te hoeven accepteren. Als jij emoties als verdriet en boosheid verdringt omdat je perfect en positief wilt zijn, dan ben je een acteur of actrice. Je hoeft niet alles weg te lachen. Maar nee, laten we vooral geloven dat zwarte katten in het asiel achterlaten omdat ongeluk brengen, gezien dat eeuwen geleden een fabeltje was. Vroeger waren er geen auraspraya van honderd euro. Een talisman, natuurlijk papje, kruid of ritueel kan hetzelfde voor je doen.
Wat me ook steeds meer begint op te vallen, is hoe willekeurig veel overtuigingen worden gecombineerd. Mensen noemen zichzelf heks, maar werken uitsluitend met engelen. Ze zeggen niets met het christendom te hebben, maar bouwen hun hele praktijk rondom een concept dat juist uit de christelijke traditie is voortgekomen. Chakra's worden gebruikt zonder ooit stil te staan bij hun oorsprong binnen het hindoeïsme. Rituelen uit verschillende culturen worden overgenomen zonder kennis van de geschiedenis of de betekenis erachter. Ik zeg niet dat je tradities nooit mag combineren. Maar onderzoek eens waar iets vandaan komt. Vraag jezelf af waarom je iets doet. En of het eigenlijk niet botst met andere overtuigingen die je aan de wereld toont.
Ikzelf ben sinds 2024 onderdeel van een community die werkt met oude goden. Nee, ik ga niets verkopen en je overtuigen is ook niet mijn doel. Maar deze weg heeft me wel laten beseffen waar ik al die jaren eigenlijk naar op zoek was. Terug naar de aarde, de kern van ons. Daar horen kruidenrituelen bij. Offeringen brengen, omdat je niet alleen kunt nemen, maar ook iets terug mag geven. Leren over oude culturen zonder ze direct naar je eigen hand te zetten. Begrijpen dat spiritualiteit niet alleen draait om ontvangen, maar ook om verantwoordelijkheid dragen.
Als jouw pad anders is dan het mijne, is dat helemaal prima. We hoeven niet hetzelfde te geloven om elkaar met respect te behandelen. Ik hoop alleen dat we wat vaker kiezen voor diepgang boven trends en voor echtheid boven perfectie. Misschien begint spiritualiteit niet met hoger trillen, maar met eerlijk durven zijn. Met voelen wat er is, verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven en de wereld een klein beetje mooier achterlaten dan je haar aantrof. Dat is de vorm van spiritualiteit waar ik in geloof. Spiritualiteit is geen voorstelling. Zodra het toneel leeg is en de maskers afgaan, begint misschien pas het echte werk.