Wist je dit? Er is een verschil tussen volwassen vrouw zijn en je volwassen voelen. Je kunt 35 zijn, een baan hebben, een relatie hebben, misschien zelfs kinderen hebben, en ondertussen nog steeds leven vanuit de rol van het meisje.
Het meisje dat aardig gevonden wil worden.
Het meisje dat zich netjes gedraagt.
Het meisje dat niet te veel ruimte inneemt.
Het meisje dat wacht tot iemand haar kiest.
Het meisje dat hoopt dat haar leven vanzelf de goede kant op gaat.
En misschien herken je jezelf daar wel een beetje in. Veel vrouwen die ik spreek noemen zichzelf bijvoorbeeld nog steeds meisje. “Ik ben gewoon een meisje.” Het klinkt onschuldig en soms is het dat ook. Taal is niet automatisch een probleem. Maar soms vraag ik me af: waarom vinden zoveel volwassen vrouwen het zo vanzelfsprekend om zichzelf klein, jong of afhankelijk te positioneren?
Meisjes leren al vroeg wat er van hen wordt verwacht. Je moet goedgemanierd zijn. Vriendelijk. Lief. Aantrekkelijk. Je moet rekening houden met anderen. En ergens op de achtergrond hangt vaak nog steeds het idee dat je uiteindelijk een wederhelft moet vinden. Niet heel gek, met Disney films die we al van jongs af aan kennen.
Er is niets mis met vriendelijk zijn. Of met een relatie willen. Of met vrouwelijk, zacht of zorgzaam zijn. Het probleem ontstaat wanneer dit geen keuze meer is. Wanneer “lief zijn” betekent dat je je eigen mening inslikt. Wanneer “rekening houden met anderen” betekent dat je jezelf altijd op de laatste plaats zet. Wanneer je geleerd hebt dat een vrouw vooral prettig, makkelijk en gezellig moet zijn. Want wat gebeurt er als een vrouw daaruit stapt? Dan verandert de reactie van de omgeving soms opvallend snel.
Ben je boos? “Ben je ongesteld?”
Ben je direct? “Wat ben jij overgevoelig.”
Neem je leiding? “Je bent wel erg dominant.”
Weet je wat je wilt? “Je bent koppig.”
En soms wordt het nog ouderwetser: “Ga terug de keuken in.”
Dat soort opmerkingen lijken misschien alleen maar vervelend. Maar ze hebben ook een andere werking: ze herinneren vrouwen eraan dat er een versie van vrouwelijkheid bestaat die voor de omgeving veel comfortabeler is. Een lieve vrouw is makkelijk. Een vrouw die weet wat ze wil, kan lastig zijn.
Met “meisjesrol” bedoel ik niet dat een vrouw niet vrouwelijk, zacht of speels mag zijn. Ik bedoel iets anders. De meisjesrol is voor mij de positie waarin je je eigen leven nog grotendeels laat bepalen door goedkeuring, angst of verwachtingen van anderen.
Je ziet het bijvoorbeeld wanneer je:
* een hogere carrière stap niet durft te zetten omdat je bang bent wat anderen ervan vinden;
* wel droomt van zelfstandig ondernemerschap, maar nooit de eerste stap zet;
* flirt of je aantrekkelijkheid inzet om iets voor elkaar te krijgen, omdat je niet vertrouwt op je eigen autoriteit;
* op je werk voortdurend probeert aardig gevonden te worden;
* jezelf financieel afhankelijk houdt terwijl je eigenlijk onafhankelijk zou willen zijn;
* je eigen kwaliteiten niet goed kent;
* niet durft te onderhandelen over salaris, prijzen of voorwaarden;
* je baan, talenten of ambities kleiner maakt wanneer iemand vraagt wat je doet;
* voortdurend wacht op het juiste moment, de juiste partner, de juiste kans of een beetje geluk.
En misschien wel de belangrijkste:
Je wacht op toestemming. Toestemming om te beginnen. Toestemming om meer te verdienen. Toestemming om weg te gaan. Toestemming om zichtbaar te worden. Toestemming om ambitieus te zijn. Maar wie moet jou die toestemming eigenlijk geven? Je bent geen meisje meer.
Meisjes hopen. Vrouwen ondernemen.
Dit betekent niet dat vrouwen alles zelf moeten kunnen. Ook dat is een valkuil. Je hoeft geen vrouw te worden die nooit hulp nodig heeft. Je hoeft niet financieel succesvol te zijn. Je hoeft geen bedrijf te beginnen. Je hoeft geen leidinggevende te worden. Volwassen vrouw-zijn betekent voor mij niet: onafhankelijk zijn van iedereen. Het betekent: weten dat je keuzes van jou zijn.
Je kunt ervoor kiezen om thuis te blijven bij je kinderen. Je kunt ervoor kiezen om fulltime te werken. Je kunt een succesvolle ondernemer worden. Je kunt parttime werken. Je kunt voor je partner zorgen. Je kunt juist heel graag verzorgd worden. De vraag is alleen: heb jij hiervoor gekozen? Of speel je een rol omdat je bang bent voor wat er gebeurt wanneer je ervan afwijkt?
De oplossing voor de meisjesrol leek een tijdje de Girlboss te zijn. De Girlboss was de vrouw die niemand nodig had. Ze had een carrière. Geld. Ambitie. Een eigen bedrijf. Een sterke persoonlijkheid. Ze was onafhankelijk en feministisch. En natuurlijk zag ze er ook nog eens geweldig uit. Vooral ergens tussen 2015 en 2019 werd de Girlboss een enorme culturele en commerciële identiteit.
Maar uiteindelijk werd ook dit een soort uniform. Niet langer moest je alleen een “goed meisje” zijn. Nu moest je een succesvolle vrouw zijn. Een vrouw met een carrière, een personal brand, ambities en een indrukwekkend leven. En langzaam werd ook die vorm van vrouwelijkheid een product. De volgende versie daarvan lijkt nog groter te zijn geworden.
De Girlboss 2.0 heeft een groot huis, een luxe auto, een groot socialmediaplatform en een leven dat er van buitenaf fantastisch uitziet. In die tijd zitten we, nog net aan. Bij deze versie maakt het minder uit waar het geld precies vandaan komt. Het gaat om het plaatje. Het bereik. De lifestyle. Het bewijs dat je het gemaakt hebt. Denk aan influencers, content creators of het OnlyFans platform.
Maar ook daar kunnen vrouwen uiteindelijk moe van worden. Want als je voortdurend moet bewijzen dat je succesvol bent, ben je dan werkelijk vrij? Of probeer je nog steeds goed genoeg te zijn voor een andere versie van “het meisje”? En toen kwam de tradwife.
Na jaren waarin vrouwen te horen kregen dat ze alles konden worden, moesten ze vervolgens ook daadwerkelijk alles willen. Een carrière. Een bedrijf. Een perfect lichaam. Een socialmediaprofiel. Financiële onafhankelijkheid. Een mooi huis. Een druk sociaal leven. En ondertussen natuurlijk ook emotioneel beschikbaar blijven.
Geen wonder dat sommige vrouwen denken: Ik wil helemaal geen imperium bouwen. Ik wil rust.
De Girlboss zegt:
“Je hebt niemand nodig. Bouw je eigen imperium.”
De tradwife zegt:
“Je hoeft dat imperium niet te bouwen. Laat iemand anders zorgen.”
Het zijn uitersten, maar ze kunnen allebei een antwoord geven op dezelfde behoefte: vertel mij hoe ik een goede vrouw moet zijn.
En misschien ligt daar precies het probleem. Wat als je gewoon jezelf mag kiezen? Misschien is de volgende stap niet van meisje naar Girlboss. En ook niet van Girlboss naar tradwife. Misschien is de volgende stap simpelweg: volwassen worden.
Ga het volgende na: Wie ben ik? Wat wil ik? Waar ben ik goed in? Wat vind ik belangrijk? Waar wil ik mijn tijd aan besteden? Wat voor relatie wil ik? Hoe wil ik mijn geld verdienen? Wil ik überhaupt carrière maken? Wil ik (nog) kinderen? Welke keuzes maak ik omdat ze bij mij passen? En welke keuzes maak ik omdat ik bang ben om afgewezen te worden?
Je hebt geen toestemming nodig om je eigen doelen na te streven. Je hoeft niet eerst goedgekeurd te worden. Je hoeft niet eerst gekozen te worden. Je hoeft niet eerst te bewijzen dat je het waard bent. Bedenk niet alleen welk leven je zou moeten leiden. Bedenk wie jij wilt zijn. En begin daar vervolgens naar te leven.