Deze raakte me om te schrijven.
Lang geleden waren er mensen op aarde die de wolf eerden om zijn kracht, intuïtie, intelligentie en loyaliteit. Naarmate een ander geloof naast het heidendom aan de macht kwam, werd de wolf ineens gehaat en vernederd. De wolf zou het minst populaire dier van 2026 zijn; de media bespreekt hem in negatieve zin. Dit is het verhaal van de wolf.
De wolf was eerst geen negatieve belichaming. De wolf werd verbonden met de oorsprong en bescherming van Rome. Geri en Freki, de wolven van Odin, worden met kracht en de goddelijke wereld verbonden. Bij sommige inheemse volken wordt de wolf geassocieerd met familie, loyaliteit, jacht, moed en spirituele kracht. Dit is slechts een klein stukje met voorbeelden. Tijdens de opkomst van het christendom werd de wolf gezien als een sinner, een symbool van ongetemde, onvoorspelbare en lustige kracht.
De opkomst van dit grote geloof, in combinatie met het feit dat wolven gevaarlijk konden zijn voor vee en leefgebied... hielp niet. De wolf werd meer en meer gezien als ongedierte, een dier dat niet gewenst is en waarop gejaagd mocht worden. Er is zelfs een wolvenjacht geweest, wist je dat? Het doet mij denken aan de heksenjacht. Wat je niet begrijpt, is iets dat je zelden wilt leren kennen.
Ik denk dat de wolf mijn lievelingsdier is, maar ik hou van alle dieren. De wolf is het enige dier dat mijn oogkleur heeft in het licht. Ook had ik als kind een wolventand. Mijn trouwring bevat een wolf, die ik niemand laat zien, want die staat dicht bij mij. Ik kan mij vinden in de wolf. De lone wolf, de leider, de intuïtieve, de nieuwsgierige, de gejaagde... elk aspect.
De wolf kan een spiegel zijn voor delen van onszelf die we niet altijd durven te erkennen. Onze intuïtie. Onze behoefte aan vrijheid. Onze kracht. Onze grenzen. Maar ook onze eenzaamheid, onze behoefte aan verbinding en het verlangen om ergens bij te horen zonder onszelf daarin kwijt te raken. We leven in een wereld waarin we vaak leren om ons aan te passen. Om bepaalde kanten van onszelf wat zachter te maken, minder zichtbaar te zijn of vooral niet té veel te voelen. We leren wat gewenst is en wat niet. Wat “normaal” is en wat daarbuiten valt.
Hoe dan ook... de huishond stamt af van de grijze wolf. Velen weten dit niet en er zijn veel mensen die de wolf puur zien als bloeddorstig. Maar als je je bedenkt dat ze hetzelfde sprankje magie bevatten als je eigen hond, dan kan je er al anders naar kijken. Het vervloekte beeld van de wolf is een creatie van de mens, niet van de natuur. De natuur kent geen slechte dieren, iedereen voegt wat toe.
We hebben de wolf eeuwenlang een monster genoemd omdat we bang waren voor zijn kracht. We joegen hem weg, maakten hem klein en vertelden elkaar verhalen over waarom hij niet mocht bestaan. En toch bleef hij wolf. Misschien is dat de ware kracht van de wolf: niet dat hij nooit wordt gehaat, maar dat hij ondanks alles nooit vergeet wie hij is.